ओडिसा येथील मौलाना अब्दुल रहमान अली खान यांच्यावरील खोट्या आरोपांचा पर्दाफाश 

न्यायाची प्रतीक्षा की आयुष्याची राखरांगोळी? 

भारतीय न्यायव्यवस्थेचे एक मूलभूत तत्त्व आहे  हजार गुन्हेगार सुटले तरी चालतील, पण एकाही निरपराध्याला शिक्षा होऊ नये. मात्र, प्रत्यक्षात अनेकदा जामीन हा नियम आणि जेल हा अपवाद असण्याऐवजी चित्र उलटे दिसते. अनेक व्यक्ती आयुष्यातील १०, १५ किंवा २० वर्षे तुरुंगात घालवल्यानंतर निर्दोष म्हणून बाहेर येतात, तेव्हा प्रश्न उरतो की, त्यांच्या आयुष्यातील ती मौल्यवान वर्षे कोण परत करणार? अशा प्रकारचा अन्याय सर्वात जास्त मुस्लिम समुदायासोबत होत असल्याचे दिसून येते.

प्रदीर्घ कायदेशीर लढाई आणि उद्ध्वस्त झालेली आयुष्ये

ओडिशातील मौलाना अब्दुल रहमान अली खान यांचे उदाहरण अत्यंत हृदयद्रावक आहे. २०१५ मध्ये त्यांना दहशतवाद, देशद्रोह आणि दहशतवादी संघटनांशी संबंध असल्याच्या आरोपाखाली अटक करण्यात आली होती. तब्बल ११ वर्षांच्या प्रदीर्घ काळानंतर कटक न्यायालयाने त्यांची निर्दोष मुक्तता केली. न्यायालयाने स्पष्टपणे सांगितले की, अभियोजन पक्षाकडे त्यांच्याविरुद्ध कोणतेही ठोस पुरावे नाहीत. एका व्यक्तीला विनाकारण ११ वर्षे तुरुंगात सडवणे, त्याला दहशतवादाचा शिक्का लावणे आणि त्याच्या कुटुंबाला उघड्यावर पाडणे हा न्याय कसा असू शकतो?

असेच आणखी एक उदाहरण म्हणजे दिल्लीतील बिंदी विकणारे मोहम्मद कासिम. त्यांनी एका हिंदू मुलीशी लग्न केले होते, परंतु वैयक्तिक वादातून त्यांच्यावर अपहरण आणि बलात्काराचे खोटे आरोप लावण्यात आले. कासिम यांना त्यांचे निर्दोषत्व सिद्ध करण्यासाठी १८ वर्षे कायदेशीर लढाई लढावी लागली. याशिवाय, उधमपूरमधील एका मदरशाच्या शिक्षकाला १३ वर्षे तुरुंगात राहावे लागले, तर उमर खालिद सारखे लोक ५ वर्षांपासून जामिनाच्या प्रतीक्षेत आहेत.

द्वेष निर्मितीचे कारस्थान आणि सणांचे राजकारण

स्त्रोतांनुसार, जेव्हा जेव्हा एखादा मुस्लिम सण जवळ येतो, तेव्हा अचानक समाजात एक नकारात्मक मोहीम सुरू केली जाते. जुमल्याची नमाज, अजान, रमजान किंवा बकरी ईद असो, प्रत्येक गोष्टीला वादाचे स्वरूप दिले जाते. अलीकडेच मुंबईतील मीरा रोड येथील एका सोसायटीत कुर्बानीवरून झालेला वाद हे याचेच उदाहरण आहे. द्वेष पसरवण्याची ही पद्धत अत्यंत पद्धतशीर आहे. प्रथम स्थानिक पातळीवर एखाद्या किरकोळ मुद्द्यावरून वाद निर्माण केला जातो. त्यानंतर बजरंग दल किंवा गोरक्षक दलासारख्या अतिवादी संघटना तिथे पोहोचतात आणि त्या घटनेला धार्मिक रंग देतात. यानंतर, आयटी सेल आणि सोशल मीडियाच्या माध्यमातून ही बातमी वणव्यासारखी पसरवली जाते, ज्यामध्ये हिंदू धोक्यात आहे हा नारा मुख्य असतो. टीव्ही चॅनेल्सवर ओरडून चर्चा घडवून आणल्या जातात आणि एका साध्या घटनेला राष्ट्रीय मुद्दा बनवले जाते.

चित्रपट आणि सोशल मीडिया: माईंड हॅकिंगचे तंत्र

जनतेच्या मानसिकतेवर परिणाम करण्यासाठी सिनेमाचा वापर प्रभावीपणे केला जात आहे. धुरंधर, द काश्मीर फाइल्स आणि द केरला स्टोरी यांसारख्या चित्रपटांनी मुस्लिम समुदायाबद्दल द्वेष निर्माण करण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे. या चित्रपटांमध्ये काल्पनिक कथांना सत्याचा मुलामा देऊन मांडले जाते. चित्रपटांमध्ये मुद्दाम मुस्लिमांना खलनायक दाखवले जाते, ज्यामुळे प्रेक्षकांच्या मनात आपल्याच देशातील मुस्लिम नागरिकांबद्दल भीती निर्माण होते. चित्रपटगृहातून बाहेर पडलेला प्रेक्षक हे विसरतो की पडद्यावर दाखवलेला खलनायक पाकिस्तानी होता की भारतीय; त्याला फक्त मुस्लिम चेहरा आणि त्यांनी दिलेले प्रक्षोभक संवाद आठवतात. यामुळे लोक आपल्या मुस्लिम मित्रांनाही संशयाने पाहू लागतात आणि आपल्या धर्माला धोका असल्याच्या भ्रमात राहतात.

ज्वलंत आर्थिक मुद्द्यांवरून लक्ष भरकटवणे

असा दावा केला आहे की, या नफरतीच्या राजकारणाचा उपयोग देशातील खऱ्या आर्थिक समस्यांना लपवण्यासाठी केला जातो. जेव्हा जनतेचे लक्ष हिंदू-मुस्लिम वादात गुंतलेले असते, तेव्हा महागाईसारख्या मुद्द्यांकडे कोणाचे लक्ष जात नाही.

• गेल्या काही काळात पेट्रोल-डिझेलचे दर ७.५ रुपयांनी वाढले, तर दुधाचे दर २ रुपयांनी वाढले.
• इराण-अमेरिका संघर्षामुळे गॅसची टंचाई निर्माण झाली आहे आणि व्यावसायिक गॅस सिलिंडर महाग झाल्यामुळे खानावळींचे दर २० टक्क्यांनी वाढले आहेत.
• भारताची अर्थव्यवस्था अडचणीत असून विदेशी गुंतवणूकदार आपला पैसा वियतनामसारख्या देशांत हलवत आहेत.
• देशाचा परकीय चलन साठा इतका कमी झाला आहे की, पंतप्रधानांना जनतेला खर्च कमी करण्याचे आवाहन करावे लागत आहे.

हे सर्व गंभीर प्रश्न असताना, टीव्ही मीडिया यावर चर्चा करण्याऐवजी मुस्लिमांच्या अजान किंवा नमाजवर तासनतास ओरडत असतो.

दडपशाही आणि माणुसकीचे दर्शन

या द्वेषाच्या वातावरणातही काही लोक माणुसकी जपण्याचा प्रयत्न करतात. उत्तराखंडमधील दीपक कुमार यांनी बजरंग दलाच्या कार्यकर्त्यांपासून वकील अहमद नावाच्या एका मुस्लिम वृद्धाला वाचवले. मात्र, यासाठी त्यांना मोठी किंमत मोजावी लागली. त्यांच्या जिमचे सभासद कमी झाले आणि घरमालकाने त्यांना जागा रिकामी करण्यास सांगितले. दीपक कुमार यांना त्रास देण्यामागे नफरती शक्तींचा हाच उद्देश होता की, भविष्यात दुसऱ्या कोणीही अन्यायाविरुद्ध उभे राहण्याचे धाडस करू नये. मात्र, काही चांगल्या लोकांनी सोशल मीडियाच्या माध्यमातून त्यांना आर्थिक मदत केली, जे आशादायक चित्र आहे.

नवीन पिढी आणि खरी भारतीय संस्कृती

स्त्रोतानुसार, आज जरी देशात नफरतीचे जाळे पसरले असले, तरी जेन जी (Gen Z) म्हणजेच आजची नवीन पिढी या द्वेषाला बळी पडणार नाही, अशी आशा व्यक्त केली गेली आहे. सोशल मीडियावर काकरो जनता पार्टीने उठवलेल्या मुद्द्यांना ज्या प्रकारे तरुणांनी प्रतिसाद दिला, त्यावरून हे स्पष्ट होते की ही पिढी नफरतीच्या जाळ्याला साफ करेल. खरा हिंदुस्थान क्रिकेटच्या मैदानात दिसतो. जेव्हा वैभव सूर्यवंशी सारखा खेळाडू शतक झळकावण्याच्या उंबरठ्यावर असतो, तेव्हा त्याला प्रोत्साहन देणाऱ्यांमध्ये किती हिंदू आणि किती मुस्लिम होते, हे कोणीही मोजत नाही. संपूर्ण देश एक दिलाने त्याच्यासाठी प्रार्थना करतो. हेच या देशाचे खरे स्वरूप आहे.आजच्या काळात सोशल मीडिया किंवा व्हॉट्सॲपवर येणारी प्रत्येक माहिती खरी नसते. तुमचे माईंड हॅक केले जात आहे हे कदाचित तुम्हाला समजणारही नाही. त्यामुळे खऱ्या समस्या ओळखून आणि द्वेषाचे राजकारण नाकारून एकत्र राहणे हेच देशाच्या प्रगतीसाठी आवश्यक आहे. केवळ द्वेषाने कोणताही देश महासत्ता बनू शकत नाही, जिथे नागरिक एकमेकांच्या विरोधात उभे केले जातात.

सोर्स ..