नांदेड (प्रतिनिधी) – मानवी जीवन हे नीती आणि अनीती यांच्यातील संघर्षाचा एक प्रवास आहे. अनेकदा माणूस क्षणिक सुखाच्या आणि अमाप संपत्तीच्या मोहापायी अशा मार्गावर चालतो, जिथून परतण्याचा कोणताही रस्ता उरलेला नसतो. नांदेड येथील स्टेट बँक ऑफ इंडियाच्या डॉक्टर लेन शाखेतील कॅश इन्चार्ज आदित्य प्रकाश सेनगावकर यांची कथा म्हणजे अशाच एका चुकीच्या वाटेवर चालून स्वतःचा आणि कुटुंबाचा नाश ओढवून घेणाऱ्या माणसाची शोकांतिका आहे.अती तिथे माती या म्हणीप्रमाणे, अधिक संपत्ती मिळवण्याच्या हव्यासामुळे एका चाळीस वर्षांच्या तरुणाचा अंत अत्यंत दुर्दैवी परिस्थितीत झाला.
विश्वासाला तडा आणि फसवणुकीचे जाळे
विश्वासाला तडा आणि फसवणुकीचे जाळे
बँक हा लोकांच्या विश्वासाचा कणा असतो. तिथे काम करणारा अधिकारी हा केवळ एक कर्मचारी नसून तो लोकांच्या कष्टाच्या पैशाचा रक्षक असतो. मात्र, आदित्य सेनगावकर यांनी त्याच विश्वासाला तडा दिला. बँकेतील ८४ लाख रुपये किमतीच्या सोन्याचा घोटाळा करून त्यांनी केवळ आर्थिक गुन्हाच केला नाही, तर नैतिकतेचे सर्व संकेत धुडकावून लावले.विश्वास हा काचेसारखा असतो, एकदा तडा गेला की तो पुन्हा जुळत नाही, या उक्तीनुसार, त्यांनी बँकेचा आणि समाजाचा विश्वास गमावला. इतकेच नाही, तर त्यांनी ज्या शिक्षकांनी त्यांना घडवले, त्यांच्याकडूनही खोट्या गोष्टी सांगून पैसे घेतले होते.ज्या पात्रात खावे, त्याच पात्रात छेद पाडू नये, हे साधे तत्वही ते विसरले, ही अत्यंत खेदाची बाब आहे.
फरारी जीवन आणि अस्वस्थ मन
गुन्हा केल्यानंतर माणूस कायद्यापासून पळू शकतो, पण स्वतःच्या सावलीपासून आणि कृतकर्माच्या बोचणीपासून कधीही पळू शकत नाही. १५ मे पासून सेनगावकर बेपत्ता झाले होते. वजीराबाद पोलीस ठाण्यात त्यांच्याविरुद्ध विविध कलमान्वये गुन्हे दाखल करण्यात आले होते. राजस्थानमधील भरतपूर येथे ते लपून राहिले होते, पण चोराच्या मनात चांदणे या म्हणीप्रमाणे, पकडले जाण्याच्या भीतीने त्यांचे मन नेहमी अस्वस्थ असावे. याच मानसिक तणावाचा परिणाम त्यांच्या प्रकृतीवर झाला असावा, अशी दाट शक्यता आहे. १३ जून २०२६ रोजी पहाटे त्यांना छातीत तीव्र वेदना जाणवू लागल्या आणि एसजीएन हॉस्पिटलमध्ये उपचारादरम्यान त्यांचा मृत्यू झाला. एका फरार आरोपीचा असा अंत होणे, हे तपासाला नवे वळण देणारे ठरणार आहे.
आई-वडिलांच्या संस्कारांची महती
आजच्या धावपळीच्या युगात तरुणांना झटपट श्रीमंत व्हायचे असते. या नादात ते आई-वडिलांचे मार्गदर्शन आणि संस्कार विसरतात. स्त्रोतांमध्ये नमूद केल्याप्रमाणे, आई-वडिलांचे ऐकणे हे जीवनात सर्वात महत्त्वाचे आहे. आई-वडील जेव्हा रागवतात, तेव्हा त्यामागे आपल्या मुलाचे भले व्हावे, हीच भावना असते. ऐकावे जनाचे, करावे मनाचे असे म्हटले जात असले तरी, मनाचे करताना ते नीतीमत्तेला धरून आहे की नाही, हे पाहणे आवश्यक असते. आदित्य यांनी जर पालकांचे ऐकले असते आणि प्रामाणिकपणाचा मार्ग स्वीकारला असता, तर आज ही वेळ त्यांच्यावर आली नसती.शुद्ध बीजापोटी फळे रसाळ गोमटी या म्हणीनुसार, जर आपले विचार शुद्ध असतील, तरच आयुष्याचे फळ गोड मिळते.
कुटुंबावर ओढवलेला कठीण काळ
जेव्हा एखादी व्यक्ती गुन्हा करते, तेव्हा केवळ तिलाच नाही, तर तिच्या संपूर्ण कुटुंबाला त्याचा त्रास सोसावा लागतो. आदित्य सेनगावकर यांच्या पश्चात त्यांची पत्नी आणि बालके यांच्यावर समाजात वावरताना काय प्रसंग ओढवतील, याचा विचार करणे गरजेचे आहे. एकाचा गुन्हा, साऱ्या घराला शिक्षा अशी परिस्थिती निर्माण होते. समाजानेही याकडे संवेदनशीलतेने पाहणे आवश्यक आहे. गुन्हा करणाऱ्या व्यक्तीचा अंत झाला, पण मागे राहिलेल्या निरागस कुटुंबाचे काय? त्यांच्याबद्दल लोकांच्या मनात काय भावना असतील, हा सामाजिक चिंतेचा विषय आहे.
समाजासाठी एक बोध
आदित्य सेनगावकर यांचा मृत्यू हा केवळ एका आरोपीचा मृत्यू नाही, तर तो समाजातील वाढत्या भ्रष्ट प्रवृत्तीवर ओढलेला एक चाबूक आहे. केल्याने होत आहे रे, आधी केलेची पाहिजे ही उक्ती कर्माच्या फळाबद्दल सांगते. तुम्ही जे पेरता, तेच उगवते. जर आपण इतरांना त्रासात आणून संपत्ती मिळवली, तर त्याचा शेवट वाईटच होतो. आजच्या काळात अनेक ठिकाणी खोटेपणा पसरलेला आहे, पण शेवटी सत्याचाच विजय होतो. सत्य परेशान हो सकता है, पराजित नही हे वाक्य इथे चपखल बसते.
निष्कर्ष
आदित्य सेनगावकर यांच्या प्रकरणातील सर्व गूढ अद्याप उकललेले नाही. त्यांचा मृत्यू खरोखरच हृदयविकाराने झाला की त्यामागे काही वेगळे कारण आहे, हे शवविच्छेदन अहवालानंतरच स्पष्ट होईल. मात्र, या संपूर्ण घटनाक्रमातून आपण हेच शिकले पाहिजे की, जीवनात प्रामाणिकपणाला कोणताही पर्याय नाही. कष्टाचे फळ गोड असते आणि पाप कधीच लपत नाही या वैश्विक सत्यांची जाणीव या निमित्ताने पुन्हा एकदा होते. आपण आपल्या जीवनात इतरांचे वाईट न करता, जास्तीत जास्त चांगले करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, जेणेकरून आपल्या मागे आपले कुटुंब सन्मानाने जगू शकेल. हा विचार समाजाने अंतर्मुख होऊन करण्याची आज खरोखरच गरज आहे.
