शांततेची स्वप्ने आणि रक्ताळलेली पहाट आज जग विज्ञानाच्या आणि प्रगतीच्या गप्पा मारत असताना, जगाच्या एका कोपऱ्यात माणुसकी दररोज मरतेय. इराण आणि अमेरिका यांच्यातील युद्धाने आता अशा स्तराला स्पर्श केला आहे, जिथे केवळ सैन्यदले नाही, तर अबोध बालके आणि मृत्यूशी झुंज देणारे रुग्णही लक्ष्य बनत आहेत. हे केवळ दोन देशांमधील युद्ध उरलेले नाही, तर हे माणुसकीच्या अस्तित्वाचे युद्ध बनले आहे.
मिनाबच्या शाळेतील तो काळा दिवस युद्धाची विभीषिका किती भयानक असू शकते, याचे उदाहरण म्हणजे २८ फेब्रुवारी रोजी मिनाब शहरात घडलेली घटना. अमेरिकेने डागलेल्या टॉमहॉक मिसाईल्सने एका शाळेला लक्ष्य केले. त्या शाळेच्या भिंतींनी १७० चिमुरड्यांचा आक्रोश ऐकला असेल, ज्यांचे वय अवघे ७ ते १० वर्षे होते. ज्या वयात मुलांच्या हातात खेळणी आणि पुस्तके असायला हवीत, त्या वयात त्यांच्यावर मिसाईल्सचा वर्षाव झाला. त्या शाळेच्या मैदानात विखुरलेली रक्ताळलेली पुस्तके आणि तुटलेली खेळणी आज जगाला प्रश्न विचारत आहेत – आमचा गुन्हा काय होता?
अहवाजचे रुग्णालय: जिथे मृत्यूही थरथरला असेल मिनाबच्या घटनेनंतरही क्रूरतेचा हा खेळ थांबला नाही. अहवाज शहरातील शहीद बागाई चिल्ड्रन कॅन्सर हॉस्पिटल जवळ जेव्हा मिसाईल्स कोसळले, तेव्हा तिथे जे घडले ते पाहून कोणाचेही काळीज पिळवटून निघेल. तिथे २११ चिमुरडे आधीच कर्करोगासारख्या जीवघेण्या आजाराशी झुंज देत होते. मिसाईल्सच्या आवाजाने जेव्हा इस्पितळाच्या भिंती हादरल्या, तेव्हा आई-वडील आपल्या आजारी मुलांना कडेवर घेऊन, ऑक्सिजन नळ्या आणि सलाईनच्या बाटल्या सावरत रस्त्यावर धावू लागले. आईसीयू आणि सीसीयू मध्ये असलेले अतिशय गंभीर रुग्ण तिथेच अडकून पडले. ज्या मुलांच्या शरीरात आधीच वेदना होत्या, त्यांना आता आकाशातून पडणाऱ्या आगीच्या गोळ्यांपासून स्वतःला वाचवायचे होते.
मानवाधिकार आणि दांभिकपणाचा बुरखा एकूणच या संघर्षात अमेरिकेचा चेहरा अमानवीय वाटू लागला आहे. एकीकडे जगाला मानवाधिकाराचे धडे देणारी ही महाशक्ती आज शाळा आणि रुग्णालयांवर हल्ले करत आहे. आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी न्यायालय (ICC) जेव्हा अशा कृत्यांवर प्रश्न विचारते, तेव्हा त्यांनाच संपवण्याची भाषा केली जाते. जपानच्या हिरोशिमा-नागासाकी पासून वियतनाम आणि इराक पर्यंतचा इतिहास पाहिला, तर अमेरिकेची ही धोरणे नेहमीच स्वतःच्या स्वार्थाभोवती फिरताना दिसली आहेत.
इराणचा प्रत्याघात आणि अमेरिकेची ढासळती स्थिती इराणही आता शांत बसलेला नाही. इराणच्या रिव्होल्युशनरी गार्ड्सने अमेरिकेच्या सैनिकी तळांवर जोरदार हल्ले चढवले आहेत. कुवेत, बहरीन आणि जॉर्डनमधील अमेरिकन तळांची अवस्था आज अशी झाली आहे की, तिथले सैन्य बेस सोडून हॉटेल्समध्ये लपून बसले आहे. ओमानमधील क्राउन प्लाझा सारख्या हॉटेलमध्ये अमेरिकन सैनिकांनी आश्रय घेतल्याचे सॅटेलाइट इमेजेस मधून समोर आले आहे. हेच सांगण्यासाठी पुरेसे आहे की, अमेरिकेची लष्करी ताकद आता कमकुवत होत चालली आहे.
ट्रम्प यांच्या माजी संरक्षण मंत्र्यांचा इशारा अमेरिकेचे माजी संरक्षण मंत्री मार्क एस्पर यांनी स्वतः मान्य केले आहे की, अमेरिका हे युद्ध केवळ हवाई हल्ल्यांच्या जोरावर जिंकू शकत नाही. सततच्या बॉम्बफेकीने इराणला झुकवणे कठीण आहे. उलट, या हल्ल्यांमुळे इराणची जनता आपल्या नेतृत्वाच्या पाठीशी अधिक खंबीरपणे उभी राहिली आहे. वियतनाममध्ये अमेरिकेची जी अवस्था झाली होती, त्यापेक्षाही वाईट स्थिती इराणमध्ये होऊ शकते, असा इशारा तज्ज्ञांनी दिला आहे.
जागतिक व्यापारावर टांगती तलवार हा संघर्ष केवळ जमिनीपुरता मर्यादित राहिलेला नाही. होरमुझची सामुद्रधुनी आणि लाल समुद्र आता युद्धाचे नवीन आखाडे बनू शकतात. जगातील २०% तेलाचा पुरवठा याच मार्गाने होतो. जर इराणने हा मार्ग रोखला, तर जागतिक अर्थव्यवस्थेचे कंबरडे मोडेल. येमेनच्या हुती बंडखोरांनीही आता अमेरिकेच्या मित्रराष्ट्रांवर हल्ले सुरू केले आहेत, ज्यामुळे सौदी अरेबियासारख्या देशांचे आंतरराष्ट्रीय विमानतळही बंद ठेवावे लागत आहेत.
निष्कर्ष: कोणाचे हे युद्ध आणि कोणाचा हा बळी? शेवटी प्रश्न हाच उरतो की, या युद्धात विजय कोणाचा होणार? पण वास्तव हेच आहे की, विजय कोणाचाही झाला तरी पराभव मात्र ‘माणुसकीचा’ होत आहे. मिनाबमधील ती १७० मुले किंवा अहवाजमधील ते २११ कॅन्सरग्रस्त रुग्ण कधीच परत येणार नाहीत. हा संघर्ष थांबला नाही, तर येणारी पिढी आपल्याला कधीच माफ करणार नाही.
आपल्याला विचार करण्याची गरज आहे – महाशक्ती बनण्याच्या या शर्यतीत आपण स्वतःतील माणूस तर हरवून बसलो नाही ना?
