अयोध्येतील राम मंदिर हे केवळ एक धार्मिक स्थळ नसून ते कोट्यवधी भारतीयांच्या आणि जगातील हिंदूंच्या आस्थेचे प्रतीक आहे. परंतु, गेल्या काही दिवसांपासून या मंदिराच्या व्यवस्थापनात आणि बांधकामात सुरू असलेल्या कथित गैरव्यवहारांमुळे मोठे प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले आहे. ४ पीएम (4PM UP) च्या माध्यमातून पत्रकार संजय शर्मा आणि के. पी. मलिक यांच्या चर्चेत राम मंदिराच्या संदर्भात जे मुद्दे समोर आले आहेत, ते अत्यंत धक्कादायक आणि चिंताजनक आहेत.
राम मंदिराच्या दानपेटीतून कोट्यवधींची चोरी
या चर्चेतील सर्वात गंभीर मुद्दा म्हणजे राम मंदिराच्या दानपेटीतून (दानपात्र) कोट्यवधी रुपये गायब झाल्याचा आरोप. अयोध्येतील राम मंदिराच्या दानपेटीतून गेल्या काही दिवसांपासून कोट्यवधींची रोकड चोरीला जात असल्याचे बोलले जात आहे. आश्चर्याची गोष्ट ही आहे की, गेल्या एक आठवड्यापासून या संदर्भात दबक्या आवाजात चर्चा सुरू आहे, परंतु अद्याप कोणतीही अधिकृत तक्रार किंवा एफआयआर (FIR) नोंदवण्यात आलेली नाही. एकीकडे सरकार आणि प्रशासन रामराज्य आणि कायद्याचे राज्य असल्याचे दावे करतात, तर दुसरीकडे प्रत्यक्ष प्रभू रामाच्या चरणी भक्तांनी अर्पण केलेल्या धनाचा असा अपहार होणे, हा मोठा विरोधाभास आहे. जर हे मंदिर इतके भव्य आहे आणि तिथे आधुनिक सुरक्षा व्यवस्था आहे, तर मग सीसीटीव्ही कॅमेऱ्यांच्या देखरेखीखाली ही चोरी कशी होऊ शकते? असा प्रश्न या चर्चेत उपस्थित करण्यात आला आहे. या चोरीची चौकशी का केली जात नाही आणि दूध का दूध अन् पाणी का पाणी का केले जात नाही, असा सवालही विचारला जात आहे.
जमीन खरेदीतील घोटाळा आणि भ्रष्टाचाराचे आरोप
राम मंदिराच्या संदर्भात केवळ दानपेटीतील चोरीचाच मुद्दा नाही, तर मंदिराच्या जमिनीच्या खरेदीतही मोठ्या प्रमाणावर धांधली झाल्याचे आरोप करण्यात आले आहेत. के. पी. मलिक यांनी नमूद केले की, एकेकाळी जी जमीन अवघ्या २ कोटी रुपयांना खरेदी केली गेली होती, तीच जमीन काही तासांतच राम मंदिर ट्रस्टला अनेक पटींनी जास्त किमतीत विकण्यात आली. एकाच दिवसात जमिनीचे भाव इतक्या वेगाने कसे वाढू शकतात, हा एक मोठा संशोधनाचा विषय आहे. या जमीन घोटाळ्यात केवळ स्थानिक लोकच नाहीत, तर उत्तर प्रदेशातील अनेक प्रभावशाली आयएएस (IAS) आणि आयपीएस (IPS) अधिकाऱ्यांचाही सहभाग असल्याचे आरोप आहेत. अनेकांनी आपल्या नातेवाईकांच्या, आईच्या किंवा सासूच्या नावाने अयोध्येत जमिनी खरेदी करून ठेवल्या आहेत. या प्रकरणाची चौकशी करण्यासाठी एका कनिष्ठ अधिकाऱ्याची समिती नेमण्यात आली होती, परंतु त्या चौकशीचे पुढे काय झाले, हे अद्याप कोणालाही ठाऊक नाही.
बांधकामाचा दर्जा आणि गुजराती कंत्राटदार
राम मंदिराच्या बांधकामाचे कंत्राट कोणाला दिले गेले, यावरही या चर्चेत टीका करण्यात आली आहे. मंदिर बांधण्याचे काम गुजरातच्या ठेकेदारांना देण्यात आले असून त्यामध्ये मोठ्या प्रमाणावर आर्थिक गैरव्यवहार झाल्याचा संशय व्यक्त केला जात आहे. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, मोठ्या थाटामाटात उद्घाटन झालेल्या या मंदिराच्या छताला पहिल्याच पावसात गळती लागल्याचे वृत्त समोर आले आहे. ज्या मंदिरासाठी हजारो कोटींचा निधी खर्च केला गेला, त्या मंदिराचे छत इतक्या लवकर गळायला लागणे हे भ्रष्टाचाराचे लक्षण असल्याची टीका करण्यात आली आहे.
प्रशासकीय उत्तरदायित्वाचा अभाव
मंदिराच्या व्यवस्थापनाची जबाबदारी ज्यांच्यावर आहे, त्या मठाधीशांवरही प्रश्न उपस्थित केले गेले आहेत. चंपत राय आणि दिल्लीहून पाठवलेले मिश्रा नावाचे अधिकारी तिथे नेमके काय करत आहेत, असा सवाल के. पी. मलिक यांनी विचारला आहे. जर भक्तांची आस्था आणि त्यांच्या पैशांचा अशा प्रकारे अपमान होत असेल, तर याला जबाबदार कोण? प्रशासनाकडून या प्रकरणावर मौन का पाळले जात आहे?
आस्था आणि राजकारण
आजच्या काळात जय श्री रामच्या घोषणा देऊन राजकारण केले जाते, परंतु प्रत्यक्ष प्रभू रामाच्या संपत्तीची लूट होत असताना हेच रामभक्त गप्प का आहेत, असा प्रश्न उपस्थित होतो. मुखात राम आणि बगलेत सुरी अशी या भ्रष्ट लोकांची अवस्था झाली आहे, अशी कडक टीका या संवादात करण्यात आली आहे. सामान्य माणूस जेव्हा श्रद्धेने एक रुपया दान करतो, तेव्हा तो देवाच्या कार्यासाठी वापरला जाईल अशी त्याची अपेक्षा असते, पण तिथेही चोरी होत असेल तर ती भक्तांच्या आस्थेची थट्टा आहे.
निष्कर्ष
अयोध्येतील राम मंदिर हे केवळ दगडांचे बांधकाम नसून ते कोट्यवधी लोकांच्या भावनांचे केंद्र आहे. त्यामुळे तिथे होणारा प्रत्येक व्यवहार हा पारदर्शक असणे आवश्यक आहे. दानपेटीतील चोरी, जमिनीचे घोटाळे आणि बांधकामातील कमतरता हे सर्व मुद्दे गंभीर असून त्यांची उच्चस्तरीय चौकशी होणे गरजेचे आहे. जर कायद्याची अंमलबजावणी करणारी यंत्रणा (CBI, ED) इतर ठिकाणी सक्रिय असू शकते, तर मग राम मंदिराच्या बाबतीत ती का गप्प आहे, हा सर्वात मोठा प्रश्न आहे. रामराज्य खऱ्या अर्थाने आणायचे असेल, तर अशा भ्रष्टाचाराला वेळीच लगाम घालणे आवश्यक आहे, अन्यथा भक्तांचा व्यवस्थेवरचा विश्वास उडू शकतो.
