आज आपण अशा एका महान पत्रकाराची गोष्ट करणार आहोत, जो स्टुडिओत बसला की एखाद्या डरकाळी फोडणाऱ्या वाघासारखा भासतो, पण जेव्हा प्रत्यक्ष कायद्याचा सामना करण्याची वेळ येते, तेव्हा तो एखाद्या कोवळ्या कोकरासारखा मिमिआयला लागतो. हे महाशय दुसरे तिसरे कोणी नसून, ज्यांना आपण ‘गोदी मीडियाचे लाडके’ म्हणून ओळखतो, ते अमन चोप्रा आहेत.
झारखंडमधील एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये, श्रावण महिन्याच्या पवित्र सोमवारी, जेव्हा तमाम सनातनी लोक उपवास आणि भक्तिभावात मग्न असतात, तेव्हा आपले हे कट्टर सनातनी अमन चोप्रा साहेब झारखंडच्या एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये आरामात बसून अंडे-ऑम्लेटचा ताव मारत होते. ज्यांच्यासाठी कोंबडीचा बाप म्हणजे अंडं हेच श्रावणाचं महाप्रसाद झालं होतं, त्यांच्या दारात अचानक रांची पोलीस येऊन थडकले. पोलिसांना पाहताच या महाशयांची जी अवस्था झाली, ती पाहून असं वाटत होतं की त्यांचा तो स्टुडिओतला आवेश एखाद्या फुग्यासारखा फुटला आहे. साहेब, इथंच चौकशी करा ना, पोलीस स्टेशनला कशाला? अशी गयावया हे शूरवीर पत्रकार करू लागले.
यांच्या अटकेनंतर गोदी मीडियाची रुदाली गॅंग (नेहमी छाती पिटून रडणारे पत्रकार) आता रडू लागली आहे. आमच्या अमनला कसं काय उचललं?, हुकूमशाही आली का? असा टाहो फोडला जात आहे. पण या लोकांना हे समजत नाहीये की, झारखंडच्या शालीन विद्यार्थ्यांचा आवाज उठवणं हा गुन्हा नाही, पण पत्रकारितेच्या नावाखाली रुग्णांच्या जिवाशी खेळणं हा नक्कीच मोठा गुन्हा आहे.
यांच्या पत्रकारितेचा नमुना पाहायचा असेल, तर रांचीच्या सदर हॉस्पिटलमधलं त्यांचं ते ‘कारस्थान’ पाहा. रांचीच्या मुख्य वैद्यकीय अधिकाऱ्यांनी दिलेल्या तक्रारीनुसार, ८ ऑगस्ट २०२६ रोजी हे चमन चिरकुट महाशय हॉस्पिटलच्या अत्यंत संवेदनशील असलेल्या हाय डिपेंडेंसी युनिट मध्ये (HDU) चक्क मास्क न लावता आणि पायात घाणेरडे बूट घालून घुसले होते. एखाद्या सासुरवाडीत आल्यासारख्या थाटात त्यांनी तिथल्या गंभीर रुग्णांच्या तोंडासमोर माईक घुसवला. ज्या ठिकाणी डॉक्टरांनाही शंभर वेळा विचार करून आणि पूर्ण खबरदारी घेऊन जावं लागतं, तिथे हे अंडी-बहाद्दर पत्रकार कोणताही प्रोटोकॉल न पाळता घुसले. हे पत्रकारिता आहे की गुंडगिरी? जर उद्या सुधीर चौधरी किंवा रूबिका लियाकत यांच्या घरात कोणी असं विनामास्क आणि बूट घालून घुसलं असतं, तर यांनी काय केलं असतं?
या महाशयांवर रांचीच्या लोअर बाजार पोलीस ठाण्यात गुन्हा (FIR No. 135/26) दाखल झाला आहे. त्यांच्यावर लावलेल्या कलमांची यादी पाहिली तर लक्षात येईल की, त्यांनी किती गंभीर राडा घातला आहे. भारतीय न्याय संहितेच्या (BNS) १२५, २२३बी, २७१, २७२ आणि ३२९(३) यांसारख्या गंभीर कलमांखाली त्यांच्यावर गुन्हा नोंदवण्यात आला आहे. यात निष्काळजीपणाने लोकांचा जीव धोक्यात घालणे (कलम १२५), सरकारी आदेशांची पायमल्ली करणे (कलम २२३बी), संसर्गजन्य आजार पसरवण्याची शक्यता निर्माण करणे (कलम २७१, २७२) आणि विनापरवाना घुसखोरी (कलम ३२९(३)) यांचा समावेश आहे [६][७]. जर तपास योग्य रीतीने झाला आणि न्यायालयाने हे प्रकरण गांभीर्याने घेतले, तर या ‘सनातनी’ अंडी खाणाऱ्या पत्रकाराला दोन वर्षांच्या जेलची हवा खावी लागू शकते.
विशेष म्हणजे, जे स्वतःला हिंदू धर्माचे रक्षक म्हणवतात, तेच सावन सोमवारी अंडी खाताना सापडले, हे पाहून सनातनी म्हणवून घेणाऱ्यांच्या जखमेवर मीठ चोळलं गेलं आहे. सत्य बोलणं गुन्हा आहे का? विद्यार्थ्यांच्या पाठीशी उभं राहणं गुन्हा आहे का? असे प्रश्न विचारून भाजपचे आयटी सेलवाले त्यांचं समर्थन करत आहेत. पण भावांनो, प्रश्न विद्यार्थ्यांचा नसून, आयसीयूमध्ये घुसून नियमांची पायमल्ली करण्याचा आहे. एखाद्याच्या खासगी आयुष्यात आणि गंभीर आजारपणात माईक घुसवणं ही कसली आली पत्रकारिता?
अमन चोप्रा यांच्या या कृत्यामुळे आता त्यांची अंडागिरी संडासात जाण्याची वेळ आली आहे. स्टुडिओमध्ये बसून दुसऱ्यांना देशद्रोहाची प्रमाणपत्रं वाटणारे हे लोक जेव्हा स्वतः कायद्याच्या कचाट्यात सापडतात, तेव्हा त्यांची बोलती कशी बंद होते, हे या प्रकरणावरून स्पष्ट दिसतं. स्वतःला शेर समजणारे हे गीदड पोलिसांसमोर कसे शेपट्या घालतात, हे जगाने पाहिलं आहे.
शेवटी, ही केवळ एका पत्रकाराची अटक नाही, तर त्या विकृत मानसिकतेची चपराक आहे जी पत्रकारितेच्या नावाखाली कशाही मर्यादा ओलांडते. जर तुम्हाला वाटत असेल की तुम्ही पत्रकार आहात म्हणून तुम्हाला आयसीयूमध्ये विनापरवाना घुसण्याचा परवाना मिळाला आहे, तर कायदा तुम्हाला तुमची जागा नक्कीच दाखवून देईल. आता पाहायचे हेच की, झारखंड पोलीस या अंडी प्रेमी पत्रकाराची किती चांगली खातिरदारी करतात!
