भीतीचा मुखवटा: कायदे आणि सत्तेच्या सावलीत पोसलेल्या गुंडगिरीचे विदारक वास्तव
भारतीय लोकशाहीचा चौथा स्तंभ म्हटल्या जाणाऱ्या माध्यमांसमोर आणि सार्वजनिक जीवनात जेव्हा हिंसेचे उदात्तीकरण केले जाते, तेव्हा त्यामागे एक विवक्षित विचारसरणी आणि सत्तेची अथांग कवचकुंडले कार्यरत असतात. कॅमेऱ्यासमोर छाती फुगवून, हातातील कड्याने किंवा बंदुकीच्या जोरावर निरपराध नागरिकांना धमकावणारे हे स्वयंभू शूरवीर प्रत्यक्षात किती पोकळ आणि कायर असतात, याचे सर्वात मोठे जिवंत उदाहरण म्हणजे सध्या चर्चेत असलेला स्वतंत्र भारद्वाज. सोशल मीडियाच्या पडद्यावर मी सिरियल किलर आहे, माझा कोणी बाल बाका करू शकत नाही, अशा वल्गना करणारा हा इसम जेव्हा कायद्याच्या कचाट्यात सापडतो, तेव्हा त्याचा तात्कथित सिंहाचा आव गळून पडतो आणि तो अत्यंत लाचारपणे रडू लागतो. नुकताच उघडकीस आलेला हा प्रकार केवळ एका गुंडाच्या अटकेपुरता मर्यादित नसून, तो आपल्या संपूर्ण व्यवस्थेच्या सडत चाललेल्या भागावर प्रकाश टाकणारा आहे.
दोन चेहरे: एकीकडे गोडसेची भाषा, दुसरीकडे दीदी डिलीट कर दो चा आक्रोश
दोन दिवसांपूर्वी बुलंदशहरमध्ये उभं राहून डोनाल्ड ट्रम्प, नेतान्याहू आणि राहुल गांधी यांना थेट आव्हान देणारा स्वतंत्र भारद्वाज स्वतःला कायद्याच्या आणि न्यायालयाच्या पलीकडचा समजत होता. माझा कोणी बाल बाका करू शकत नाही, अशा वल्गना तो करत होता. परंतु, पत्रकार नेहा सिंग यांनी घेतलेल्या त्याच्या पॉडकास्टनंतर जेव्हा त्याच्यावर खरोखर अटकेची टांगती तलवार आली, तेव्हा या शूरवीराची खरी लायकी समोर आली. आवेश तिवारी यांनी उघड केलेल्या माहितीनुसार, याच स्वतंत्र भारद्वाजने पत्रकार नेहा सिंग यांना एक-दोनदा नव्हे, तर तब्बल ६६ वेळा फोन केला. फोनवर अत्यंत काकुळतीला येऊन, रडत रडत तो एकच मागणी करत होता,दीदी, तो पॉडकास्ट व्हिडिओ डिलीट करून टाका!.
ज्या माणसाने कालपर्यंत गांधीजींबद्दल अत्यंत आक्षेपार्ह भाषा वापरली, नथुराम गोडसेचे उदात्तीकरण केले आणि आम्ही पुन्हा गोडसे आणू आणि काय करायचे ते दाखवून देऊ अशी उघड धमकी दिली; जो जेलमधून बाहेर आल्यावर पुन्हा मारीन अशी भाषा वापरत होता, तो एका सामान्य व्हिडिओ डिलीट करण्यासाठी ६६ वेळा फोन करून रडतो, यावरून या उजव्या विचारसरणीच्या हिंसक टोळ्यांचे मानसिक खच्चीकरण आणि त्यांचे भ्याडपण स्पष्ट होते. हाच या विचारसरणीचा खरा इतिहास आहे. ऐतिहासिक दृष्टिकोनातून पाहिले तरी, देशात माफी मागण्याची आणि ब्रिटिशांकडून पेन्शन घेण्याची परंपरा ज्यांनी चालवली, त्याच परंपरेचे पाईक आज अशा गुंडांच्या रूपाने रस्त्यावर फिरत आहेत, अशी टीका राजकीय विश्लेषक करतात. जेव्हा समोर कोणी नसते तेव्हा सिंहासारखे गर्जायचे आणि सामर्थ्यवान समोर आल्यावर शेपूट घालून पळून जायचे, हीच यांची मुख्य ट्रेनिंग राहिली आहे.
दिल्ली पोलिसांची संशयास्पद भूमिका आणि गुप्त पेशीचा खेळ
या संपूर्ण प्रकरणात पोलिसांची आणि प्रशासनाची भूमिका अत्यंत संशयास्पद आणि धक्कादायक राहिली आहे. पीडित दलित युवक निशू याच्या बाजूने लढणारे काँग्रेसच्या कायदेशीर विभागाचे वकील ऋषभ रंजन हे न्यायालयात आरोपीच्या पेशीची वाट पाहत उभे होते. न्यायालयात कोणतीही गर्दी नव्हती, वातावरण शांत होते. तरीही दिल्ली पोलिसांनी वकील आणि माध्यम प्रतिनिधींना पूर्णपणे अंधारात ठेवून स्वतंत्र भारद्वाजला न्यायाधीशांच्या घरात व्हीसी द्वारे गुपचूप हजर केले. पोलिसांना अशी कोणती गुप्तता पाळायची होती? वकिलांना आरोपीवर कोणत्या कलमांखाली गुन्हा दाखल केला आहे याची साधी माहितीही देण्यात आली नाही. पोलीस आणि सरकारी वकिलांनी न्यायाधीशांच्या घरातून गुपचूप केवळ एका दिवसाची पोलीस कोठडी मंजूर करून घेतली.
हा कायदे आणि न्यायव्यवस्थेचा क्रूर चेष्टा नाही तर काय? कायद्याची ही लपाछपी कोणाला वाचवण्यासाठी सुरू आहे? दिल्ली पोलिसांचे डीसीपी ज्यांनी यापूर्वी या गुंडाला वाचवण्यासाठी क्लिन चिट दिली होती, त्यांनी या कारवाईवर एक शब्दही अधिकृतपणे बोलण्यास नकार दिला आहे. देशात एका बाजूला दिल्ली विद्यापीठाची विद्यार्थिनी आकृती चौधरी हिच्यावर केवळ किरकोळ कारणावरून रासुका लावून तिला महिनाभर तुरुंगात ठेवले जाते. वाराणसीत गंगा नदीच्या पात्रात एका बोटीवर रमझानच्या काळात मांसाहारी जेवण जेवल्याच्या आरोपावरून मुस्लिम तरुणांना तीन-तीन महिने जामीन मिळत नाही. तर दुसऱ्या बाजूला त्याच गंगेच्या पात्रात दारू आणि मांसाहार पार्टी करणाऱ्या दुसऱ्या एका टोळीला अवघ्या तीन दिवसांत जामीन मिळतो. आणि आता स्वतंत्र भारद्वाजसारख्या उघड गुंडगिरी करणाऱ्या गुंडाला वाचवण्यासाठी पोलिसांचा संपूर्ण फौजफाटा गुप्त पेशीचे नाटक रचतो. यावरून हे स्पष्ट होते की, सध्या न्यायव्यवस्था मध्ये आणि पोलीस यंत्रणेमध्ये लोकलाज पूर्णपणे संपलेली आहे.
सत्तेचे वरदहस्त आणि इन्स्टिट्युशनलाईझ गुंडगिरी
स्वतंत्र भारद्वाज सारख्या रस्त्यावरील लफंग्यांची ही हिंमत स्वतःच्या बळावर आलेली नाही. त्यांना सत्तेचे उघड संरक्षण लाभलेले आहे. पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्या २४ च्या शपथविधी सोहळ्यात हा गुंड व्हीआयपी पाहुणा म्हणून उपस्थित होता. १५ ऑगस्ट रोजी लाल किल्ल्यावर देशाच्या पंतप्रधानांच्या अत्यंत कडक सुरक्षा असलेल्या भागात हा गुंड खुलेआम फिरत होता. सम्राट चौधरी, मनोज तिवारी, कपिल मिश्रा यांसारख्या सत्ताधारी भाजपच्या बड्या नेत्यांसोबतचे त्याचे फोटो सोशल मीडियावर उपलब्ध आहेत. या सत्ताधारी नेत्यांनी त्याला थेट संरक्षण दिले आहे.
आज भाजपचे प्रवक्ते किंवा त्यांचे समर्थक या गुंडापासून स्वतःला दूर करण्याचा आव आणत आहेत, परंतु हा केवळ एक आयवॉश आणि निवडणूक डोळ्यांसमोर ठेवून केलेला तात्पुरता मुखवटा आहे. उत्तर प्रदेश आणि उत्तराखंडच्या निवडणुका तोंडावर असल्याने, दलित मतांचे राजकारण बिघडू नये म्हणून फक्त चिराग पासवान यांनी या गुंडाचा उघड निषेध केला आहे, कारण त्यांची संपूर्ण राजकारण दलित मतांवर आधारित आहे. भाजपचे इतर नेते मात्र अजूनही मूक संमती देऊन या गुंडाच्या पाठीशी उभे आहेत. जेव्हा एखादा भाजप नेता बनावट ट्विटचा दाखला देऊन माफीची मागणी करतो, तेव्हा ते स्वतंत्र भारद्वाजला अप्रत्यक्षपणे पाठिंबा देत असल्याचेच स्पष्ट होते.केंद्रीय मंत्री रामदास आठवले सुद्धा मालिकार्जून खरगे यांना न्याय मिळालाच पाहिजे असे बोलत आहेत. हा केवळ एका स्वतंत्र भारद्वाजचा विषय नाही, तर ही देशात चाललेली संस्थात्मक गुंडगिरी आहे. जेएनयू, जामिया आणि शेतकरी आंदोलनादरम्यान कुंडली बॉर्डरवर ज्या पद्धतीने हिंसाचार घडवून आणण्यात आला, त्या प्रत्येक ठिकाणी हेच मॉडेल वापरले गेले. पोलिसांच्या उपस्थितीत आणि त्यांच्याच संरक्षणाखाली हे गुंड येतात, सर्वसामान्य नागरिकांवर दगडफेक किंवा लाठीहल्ला करतात आणि पोलीस त्यांना सुरक्षा कवच देतात.
दहशतवाद आणि उग्रवाद यांमधील फरक आणि नवी व्याख्या
या देशातील मुख्य प्रवाहातील प्रसारमाध्यमे आणि न्यूज चॅनेल अशा गुंडांना कार्यकर्ते म्हणून दाखवण्याचा जाणीवपूर्वक प्रयत्न करतात. परंतु, राजकीय विश्लेषक गौरव पांढी यांनी केलेली उग्रवादी आणि दहशतवादी यांमधील व्याख्या येथे तंतोतंत लागू होते. जेव्हा एखादी व्यक्ती किंवा संघटना सत्तेच्या विरोधात आपल्या राजकीय किंवा धार्मिक उद्दिष्टांसाठी हिंसेचा वापर करते, तेव्हा त्याला उग्रवादी म्हटले जाते. पण, जेव्हा हिंसेचा वापर थेट सामान्य जनतेवर आणि असहाय नागरिकांवर दहशतीचे साम्राज्य पसरवण्यासाठी केला जातो, तेव्हा त्याला दहशतवादी म्हटले जाते.
या व्याख्येनुसार, स्वतंत्र भारद्वाज हा निव्वळ गुंड किंवा उग्रवादी नसून, तो अधिकृतपणे सत्ता प्रायोजित दहशतवादी आहे. त्याला भाजपच्या मोठ्या नेत्यांचा थेट पाठिंबा आहे, पोलिसांचे संरक्षण आहे आणि गोदी मीडिया त्याला व्यासपीठ मिळवून देतो. जे लोक सरकारला जाब विचारतात, लोकशाही मार्गाने आंदोलन करतात, त्यांना डरावण्यासाठी आणि गप्प करण्यासाठी अशा सत्ता प्रायोजित दहशतवाद्यांचा वापर केला जात आहे.
निष्कर्ष: लोकशाहीचा सर्वात मोठा शत्रू आणि पुढील वाटचाल
आज देशासमोर पंतप्रधान नरेंद्र मोदींपेक्षाही मोठा धोका हा मुख्य प्रवाहातील टीव्ही मीडिया (गोदी मीडिया) आणि ही पाळीव गुंडगिरी आहे. या टीव्ही वाहिन्यांच्या माध्यमातून देशात द्वेषाचे आणि दहशतीचे वातावरण पसरवले जात आहे. जर आज देशात खरोखरची निष्पक्ष पत्रकारिता आणि जागृत समाज असता, तर अशा गुंडाला लाल किल्ला आणि पंतप्रधानांच्या शपथविधीपर्यंत पोहोचवणाऱ्या गृहमंत्रालयाने आणि केंद्र सरकारने केव्हाच राजीनामा दिला असता.
पण सत्तेच्या नशेतील राज्यकर्त्यांनी आणि त्यांच्या पाळीव गुंडांनी एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवली पाहिजे. सत्ता आणि खुर्ची ही कायम टिकणारी नसते. इतिहास साक्षी आहे, अशा भाडोत्री आणि सत्तेच्या बळावर उड्या मारणाऱ्या गुंडांचा आणि दहशतवाद्यांचा शेवट शेवटी अत्यंत मानहानीकारकच होतो. स्वतंत्र भारद्वाजने कड्याने ज्या दलित तरुणाचे डोके फोडले, त्याने केवळ त्या तरुणाला जखमी केले नाही, तर देशाच्या संविधानावर आणि न्यायव्यवस्थेवर खोल जखम केली आहे. परंतु, ६६ वेळा फोनवर रडून दीदी, डिलीट कर दो अशी भीक मागणारा हा भ्याड गुंड आज देशातील करोडो तरुणांसमोर उघडा पडला आहे. भीतीचा मुखवटा आता फाटला आहे, आणि सत्तेच्या बुडबुड्याखाली लपलेले भ्याड वास्तव सर्वांसमोर आले आहे.
