आजच्या या मजेच्या जगात तुमचं स्वागत आहे. तसं पाहायला गेलं तर आजचा आमचा हा कार्यक्रम म्हणजे मनोरंजनाचा असा एक डोस आहे की, जर तुम्हाला मजा नाही आली, तर तुमचे पैसे परत! अर्थात, आमच्याकडे देण्यासाठी आहेच काय, हा भाग वेगळा, पण आज जे काही वही-खाते उघडले जाणार आहेत, ते पाहून तुम्हाला नक्कीच विस्मयाचा धक्का बसेल. ३५ वर्षांपूर्वी मोदीजी कुठे आले-गेले, त्यांच्या प्रवासाचा खर्च कोणी केला, त्यांचे तिकीट कोणी काढले, हे सगळं आज धुंडावं लागत आहे.
सध्या आपल्या देशात एक उडता बाण फिरतोय. हा बाण सोडला आहे भाजपचे प्रवक्ते संबित पात्रा यांनी. पण गंमत अशी की, बाण तर त्यांनी सोडला, पण त्याचा रोख चुकला आणि तो फिरून त्यांच्याच मालका कडे गेला आहे. पात्रा महोदयांनी राहुल गांधींच्या परदेश दौऱ्यांचा असा काही पाढा वाचला की जणू काही त्यांनी देशाची सुरक्षाच धोक्यात आणली आहे. त्यांच्या मते, राहुल गांधींनी गेल्या २२ वर्षांत ५४ परदेश दौरे केले आणि त्यावर तब्बल ६० कोटी रुपये खर्च केले. आता पात्राजींचा मूळ प्रश्न असा की, राहुल गांधींची स्वतःची कमाई तर वर्षाला जेमतेम १ कोटी आहे (गेल्या १० वर्षांतील प्राप्तिकर विवरणानुसार १०-१५ कोटी), मग हे ६० कोटी आले कुठून? हे परकीय फंडिंग आहे का? राहुल गांधी कोणाचे एजंट आहेत?
पण थांबा, इथेच तर खरी मेख आहे! जेव्हा आपण पारदर्शकतेच्या गप्पा मारतो, तेव्हा ती पारदर्शकता सर्वांसाठी सारखीच असायला हवी ना? पात्राजींनी राहुल गांधींच्या दौऱ्यांचे फोटो ट्रेल, पार्लमेंटरी रेकॉर्ड आणि प्रेस आयटीनरी वगैरे सगळं शोधून काढलं. पण साहेब, ज्यांचे घर काचेचे असते त्यांनी दुसऱ्याच्या घरावर दगड फेकू नयेत, असं म्हणतात. आता आपण वळूया आपल्या प्रधान सेवकाकडे.
मोदीजी एका ९३ सेकंदांच्या व्हिडिओमध्ये स्वतःच कबूल करतात की, जेव्हा ते पंतप्रधान नव्हते, मुख्यमंत्री नव्हते, इतकंच काय तर नेतेही नव्हते, तेव्हा ते अमेरिकेच्या २९ राज्यांमध्ये फिरले होते. आता प्रश्न असा पडतो की, ज्या काळात मोदीजी काहीच नव्हते, तेव्हा त्यांच्या या जागतिक भ्रमंतीचा खर्च कोणी केला? मोदीजी स्वतःच सांगतात की त्यांनी आयुष्याची ३५-४० वर्षे भिक्षा मागून पोट भरलं आहे. आता विचार करा, न्यूयॉर्कच्या गल्ल्यांमध्ये किंवा वॉशिंग्टनच्या रस्त्यांवर अशी कोणती हाय-टेक भिक्षा मिळत होती की ज्यामुळे त्यांना २९ राज्यांचा दौरा करता आला?
९० च्या दशकातील हिशोब लावला तर अमेरिकेचे एक वेळचे विमान तिकीट साधारण ३०-४० हजार रुपये असायचे आणि व्हिसा धरून तो खर्च किमान १ लाखाच्या घरात जायचा. २९ राज्यांचा प्रवास म्हणजे त्या काळातील ३० लाख रुपये! ज्या काळात मध्यमवर्गीय कुटुंबातील महिन्याचा पगार १७००-१८०० रुपये असायचा, त्या काळात एक भिक्षेकरी ३० लाख रुपये खर्च करून अमेरिका फिरत होता, हे ऐकून कुबेरालाही कॉम्प्लेक्स येईल! कदाचित त्या काळात धीरूभाई अंबानींना कर्ज हवे असेल तर ते मोदीजींकडेच येत असतील, असा उपरोधिक टोला लगावला तर त्यात वावगे काय?
आता आपण जरा मोदीजींच्या पंतप्रधान काळातील दौऱ्यांकडे वळूया. संबित पात्रांना राहुल गांधींचे २२ वर्षांतील ६० कोटी खुपतात, पण मोदीजींच्या १२ वर्षांतील परदेश दौऱ्यांचा सरकारी खर्च ८१५ कोटींच्या आसपास आहे. हा पैसा तर तुमच्या-आमच्यासारख्या सामान्य करदात्यांचा आहे ना? आरटीआय (RTI) मधून मिळालेली एक माहिती तर डोळे पांढरे करणारी आहे. एप्रिल २०१५ मध्ये मोदीजींनी सौदी अरेबियाचा (जेद्दाह) दौरा केला होता. हा दौरा मूळचा दोन दिवसांचा होता, पण काही कारणास्तव तो अवघ्या १२ तासांत आटोपला. या १२ तासांच्या प्रवासाचा खर्च किती माहीत आहे? तब्बल १५ कोटी ५४ लाख रुपये!
अहो, हिशोब तर असा आहे की, १२ तासांसाठी हॉटेलच्या खोल्यांचे भाडे १० कोटी २६ लाख रुपये भरले गेले. १२ तासांत १० कोटी? जेद्दाहमध्ये एवढ्या पैशात १०-२० हॉटेल्स विकत घेता आली असती! बरं, स्थानिक वाहतुकीचा (ट्रान्सपोर्टेशन) खर्च ४ कोटी रुपये! [२०]. १२ तासांत ४ कोटींचे तेल कोणत्या गाड्यांनी प्यायले? ड्राइवर गाडी थांबवतच नव्हता की काय? पण पात्राजींना या खर्चात काहीच गैर वाटत नाही. त्यांना फक्त राहुल गांधींच्या खर्चाची चिंता सतावत आहे.
जर राहुल गांधींनी उत्पन्नापेक्षा जास्त खर्च केला असेल, तर गेल्या ११ वर्षांपासून तुमची ईडी (ED), सीबीआय (CBI) आणि प्राप्तिकर विभाग झोपला आहे का? जर पात्राजींकडे खरंच पुरावे असते, तर त्यांनी पत्रकार परिषद घेण्याऐवजी ते ईडीला द्यायला हवे होते, ईडीने तर दोन मिनिटात राहुल गांधींना उचलले असते. पण नाही, मूळ मुद्दा काय आहे? तर देशातील नीट (NEET) परीक्षेचा पेपर लीक झाला आहे, बेरोजगारी वाढली आहे, महागाईने कळस गाठला आहे. या सर्व महत्त्वाच्या मुद्द्यांवरून लोकांचे लक्ष भरकटवण्यासाठी संबित पात्रांना ही ६० कोटींची स्क्रिप्ट देण्यात आली आहे.
राहुल गांधी जेव्हा परदेशात जातात, तेव्हा तिथे ओव्हरसीज काँग्रेस असते, विविध सेमिनार, लेक्चर्स आणि कॉन्फरन्स असतात, तिथे त्यांना बोलावले जाते, त्यांचा खर्च तिथे आयोजक करतात. पण मोदीजी जेव्हा जातात, तेव्हा ते कोणाच्या गळ्यात पडून सेल्फी घेतात, हे देशाला ठाऊक आहे. या दौऱ्यांतून देशाला काय मिळाले? इस्रायलला जाऊन आले आणि दुसऱ्याच दिवशी तिथे युद्ध सुरू झाले. १५० रुपयांच्या मेडलसाठी देशाचे करोडो रुपये खर्च केले जातात, याचे उत्तर कोण देणार?
मोदीजींची कथा तर इतकी अनंत आहे की ती सांगायला आपण संत व्हायला हवे, पण सध्याच्या परिस्थितीत आपण ‘संता’ (जोक मधला) बनलो आहोत. संबित पात्रांसारखे लोक जेव्हा टीव्हीवर येऊन असले दावे करतात, तेव्हा त्यांना क्रॉस-क्वेश्चन करणारा एकही पत्रकार तिथे नसतो, हे या देशाचे दुर्दैव आहे. त्यांना वाटते की देशातील जनता जाहिल आहे आणि ते सांगतील त्यावर विश्वास ठेवेल.
शेवटी, मोदीजींच्या त्या दाव्याकडे पुन्हा वळूया, मी ३५ वर्षे भिक्षा मागून खाल्ले. पण त्याच काळात त्यांनी २९ अमेरिकन राज्यांचा प्रवास केला. कदाचित पुढचे विधान असे येईल की, मी अमेरिकेतही भिक्षाच मागत होतो, काय करून घ्याल तुम्ही? यालाच म्हणतात विश्वगुरूची किमया! बटाट्यातून सोनं काढण्याचं मशीन राहुल गांधींचं नव्हतं, तर ते मोदीजींचंच होतं, हे आता हळूहळू सिद्ध होत आहे.
तर मंडळी, हा होता संबित पात्रांनी फिरवलेल्या बाणाचा खरा प्रवास. पारदर्शकता चांगलीच असते, पण ती स्वतःच्या ३५ वर्षांपूर्वीच्या वही-खात्या पासून सुरू केली तर देशाला अधिक मजा येईल! अजून बरेच बटाटे सोलणे बाकी आहे, पण आजच्यासाठी एवढेच पुरेसे आहे.
