देशात लोकशाही जळतेय आणि आधुनिक नीरो झांज वाजवतोय!

रोमचा नीरोही फिका पडेल असा देशी नीरो!

रोम जळत असताना नीरो बासरी वाजवत होता, ही ऐतिहासिक म्हण आपण शतकानुशतके ऐकत आलो आहोत. नीरोने आपल्या रयतेच्या विश्वासाची उघडउघड टवाळी केली, जनतेच्या भावना तुडवल्या आणि राजाचा उपभोग हाच सर्वात मोठा धर्म असतो हे दाखवून दिले होते. परंतु, आजच्या भारतवर्षात जे काही घडत आहे ते पाहिल्यानंतर रोमचा तो नीरोही लहान वाटू लागेल. आपल्याकडे आता साक्षात खालिस भारतीय सनातनी नीरो अवतरला आहे. देशात लोकशाहीची उघड्या डोळ्यांनी राखरांगोळी केली जात असताना, निवडणूक प्रक्रियेची सुचिता पाताळात गाडली जात असताना आणि संविधानाच्या आत्म्याचे लचके तोडले जात असताना देशाचा राज्यकर्ता मात्र बेधुंद होऊन झांज वाजवण्यात मग्न आहे. इतिहासाच्या पानांवर सुवर्ण अक्षरांनी नव्हे, तर काळ्या शाईने लिहिले जाईल की, जेव्हा भारतातील लोकशाही झुलसत होती, तेव्हा या देशाचा पंतप्रधान एका पार्कात बसून मजेत झाल वाजवत होता आणि त्याचे रील बनवत होता.

जंतर-मंतरवर तरुणांचा आक्रोश, लाठीमार आणि पोलिसांची दडपशाही

देशातील जनतेचा मताधिकार हिरावून घेतला जात असल्याचा आरोप करत जेव्हा तरुण, विद्यार्थी आणि नागरिक रस्त्यावर उतरले, तेव्हा त्यांच्यावर पोलिसी बळाचा वापर करून अमानुष लाठीमार करण्यात आला. देशाच्या संविधानाने आणि लोकशाहीने दिलेल्या अधिकारांचा वापर करून जंतर-मंतरवर आंदोलन करणाऱ्या तरुणांना मारहाण करत, फरपटत गाड्यांमध्ये कोंबण्यात आले. ज्या मुख्य निवडणूक आयुक्तांवर थेट मतचोरीचे आणि मुख्य सत्ताधारी पक्षाची बाहुली बनून काम केल्याचे गंभीर आरोप आहेत, त्यांना अटक करून उत्तरदायी ठरवण्याऐवजी दिल्ली पोलिसांना सामान्य जनतेच्या आणि विद्यार्थ्यांच्या मानगुटीवर बसवण्यात आले आहे. आम्ही आमचा मतदानाचा अधिकार वाचवण्यासाठी रस्त्यावर उतरलो आहोत, आम्हाला विरोध करण्याचा घटनात्मक अधिकार आहे, असा ठाम टाहो फोडणाऱ्या तरुणांचे तोंड पोलिसांच्या हातांनी दाबले जात आहे. गृहमंत्र्यांच्या आणि सरकारच्या प्रचंड भीतीपोटी प्रशासकीय यंत्रणा चोर सोडून संन्यासाला फाशी देण्याचे काम करत आहे.

फाइव्ह स्टार दप्तराबाहेर झांज वाजवणारा फाइव्ह स्टार पंतप्रधान

एकीकडे जंतर-मंतरवर लोकशाहीचा गळा आवळला जात असताना आणि पोलीस विद्यार्थ्यांवर लाठ्या चालवत असताना, दुसरीकडे देशाचे फाइव्ह स्टार पंतप्रधान भाजपच्या ५-स्टार आलिशान कार्यालयासमोर मजेत खुर्चीत बसून झाल वाजवत होते. मुख्य निवडणूक आयुक्त कोणत्याही शातिर चोराप्रमाणे जनतेच्या आणि पत्रकारांच्या प्रश्नांपासून तोंड लपवून पळ काढत आहेत. अशा वेळी देशाच्या पंतप्रधानांनी जनतेला विश्वासात घेणे, भागधारकांशी चर्चा करणे किंवा देशाच्या गंभीर चिंतेवर तोडगा काढणे अपेक्षित होते. मात्र, देश पेटलेला असताना कोणताही जबाबदार राज्यकर्ता न शोभेल अशा पद्धतीने, एखाद्या निवांत आणि निरुद्योगी माणसासारखे बेधुंद होऊन टाळ-झांज वाजवण्यात ते दंग होते.

दिल्लीतील पार्कमधली भयावह वास्तवता आणि व्हीआयपी तमाशा

दिल्लीतील या तमाशाची शोकांतिका आणखी भयानक आहे. आज दिल्लीतील सार्वजनिक उद्यानांमध्ये गुन्हेगार, बलात्कारी आणि नराधमांचे राज्य चालले आहे. अगदी दिल्लीच्या पोलिसांपासून ते मुख्यमंत्री रेखा गुप्ता यांच्यापर्यंत सर्वांनीच गुन्हेगारांसमोर शरणागती पत्करली असून, संध्याकाळ ढळल्यानंतर मुलींनी पार्कमध्ये जाऊ नये, असा फुकटचा सल्ला दिला जात आहे. परंतु, पंडित दीनदयाळ उपाध्याय यांच्या ११० व्या जयंतीचे निमित्त साधून भाजप मुख्यालयासमोरच्या त्याच पार्कमध्ये पंतप्रधानांच्या झांज वादनाचा भव्य-दिव्य मजमा आणि इव्हेंट सजवण्यात आला होता. या देशामधल्या १३ कोटी नागरिकांच्या मताधिकारावर कात्री चालवून जो बादशहा बनू पाहत आहे, त्याला जनतेच्या सुरक्षेशी काय देणेघेणे असणार? ज्या मातीसाठी देशातील पूर्वजांनी रक्त सांडले, त्यांच्याच वंशजांकडे आज एक निर्लज्ज निवडणूक आयोग भारतीय असण्याचा पुरावा मागत आहे.

रक्ताने माखलेला कारभार अन् मज्जा-मस्तीचा फुलोरा

लोकशाहीच्या आत्म्याच्या रक्ताने आज सत्ताधाऱ्यांचे चेहरे चमकत आहेत, पण पंतप्रधानांच्या मौजमजेत आणि थाटमाटात कसलीही कमतरता पडलेली नाही. त्यांचा तो कलफदार पोषाख, ती चमकती त्वचा आणि व्यवस्थित कोरलेली दाढी पाहिल्यानंतर या लहूलुहान देशाच्या दशेची त्यांना पुसटशीही खंत नसल्याचे स्पष्ट होते. बजाओ रे बजैयों, गाओ रे गवइयों… अशा मस्तीच्या लाटांमध्ये पंतप्रधान स्वतःला झोकून देत होते. एका बाजूला देशाचे नागरिक लोकशाहीच्या हत्येचा हिशोब मागत असताना, पंतप्रधान सोशल मीडियावर पंडित दीनदयाळ उपाध्याय यांच्या नावाचा जप करत अंत्योदय, राष्ट्रनिर्माण, संस्कार आणि आत्मसात अशा गोंडस शब्दांची खैरात वाटत होते. पंतप्रधानांच्या या दुटप्पी आणि पोकळ शब्दांची तुलना करताना नवीन कुमार म्हणतात की, पंतप्रधानांनी अंत्योदय आणि नैतिकतेवर दिलेले भाषण म्हणजे एखाद्या कोंबडी बाजारावर घिरट्या घालणाऱ्या घारीने शाकाहारावर प्रवचन देण्यासारखे आहे.

गोदी मीडियाचे १५ वर्षांचे पाप आणि सडक पे महाभियोग

आज देशाची लोकशाही ज्या रसातळाला गेली आहे, त्याला गेल्या दीड दशकांपासून चाललेले गोदी मीडियाचे पाप जबाबदार आहे. मीडियाने सातत्याने सत्तेच्या खोट्या आणि बकवास प्रचाराला पाठिंबा देऊन जनतेच्या विश्वासाशी गद्दारी केली आहे. निवडणूक आयोगाला हाताशी धरून जेव्हा मतांची चोरी केली जाते, तेव्हा केवळ निवडणूकच नाही तर संविधान, कायदे आणि सर्व संस्था निष्प्रभ ठरतात. जेव्हा पंतप्रधान दीनदयाळ उपाध्यायांच्या नावाखाली झाल वाजवण्यात धुंद होते, तेव्हा दिल्ली, देहराडून, पाटणा, लखनौ, चंदीगड आणि जम्मूपर्यंतचे शेकडो तरुण, पत्रकार आणि राजकीय कार्यकर्ते वेगवेगळ्या पोलीस ठाण्यांत बसून या सतत चालणाऱ्या लोकशाहीच्या हत्येचा हिशोब मांडत होते. पोलिसांच्या जोरावर चोरांना वाचवले जाऊ शकत नाही; पोलिसांचे काम चोरांना पकडणे आहे, त्यांना संरक्षण देणे नाही. जर देशाची संसद या गुन्हेगारांवर महाभियोग चालवणार नसेल, तर देशाची जनता रस्त्यावर उतरून यांच्यावर महाभियोग चालवेल आणि या गुन्हेगारांना शिक्षा देईल.

निष्कर्ष: इतिहासाच्या दरबारात आधुनिक नीरोचा निवाडा!

१० कोटींपेक्षा जास्त लोकांचे मत हिरावून घेणे हा थेट लोकशाहीविरुद्धचा दरोडा आहे. राजाच्या सुखासाठी प्रजा वाळत चालली तरी चालेल, पण राजाचा चेहरा ताजा आणि टवटवीत राहिला पाहिजे, ही नीरोची वृत्ती होती. परंतु, आजचे भारतीय नेतृत्व या बाबतीत नीरोलाही मागे टाकून पुढे गेले आहे. भविष्यात जेव्हा जेव्हा जागतिक इतिहासात लोकशाहीच्या विनाशाची चर्चा होईल, तेव्हा रोमचे लोकही अभिमानाने सांगतील की, आमचा नीरो तर केवळ बासरी वाजवत होता, पण भारताचा राजा लोकशाही जळत असताना टाळ-झांज वाजवून जल्लोष करत होता! आता या हुकूमशाहीविरोधात आणि मतचोरीविरोधात जनतेचा रोष अटळ असून, या अन्यायाचा फैसला आता रस्त्यावरील जनअदालतच करेल.