बाप्पा आणि माझं आभाळ

बाप्पा हसले हळूच म्हणाले,
“रंग कुणाचा नसतो;
ज्याच्या डोळ्यांत स्वप्नं असती,
त्याचं आभाळ तिथे असतं.”

मी म्हणालो, “माझ्या वहीत
एक सूर्य मी काढला;
पण ढग आला मध्येच त्याच्या;
सूर्य कुठे रे हरवला?”

बाप्पा म्हणाले, “ढग येऊ दे,
त्याला थोडं थांबू दे;
प्रश्नांच्या या काळोखातून
तुझं उत्तरच उगवू दे.”

मग बाप्पांनी माझ्या वहीत
एक छोटी वाट काढली;
वाटेच्या त्या शेवटी मात्र
माझीच स्वप्नं उभी राहिली.

त्या दिवसापासून बाप्पा
माझ्या मनात राहतात;
मोठे प्रश्न पडले की माझे
हसत हसत ऐकतात.

– शब्दजा रविराज सोनार
– इ.७ वी, (पुणे)